چه فایده دارد وقتی جامعه هنری شرم نکند زمانی که از خیابان هفت تیر هنرمندان می گذرند (مخصوصا کارگردانها و تهیه کننده ها) و مردی بزرگ اما با قدی کوچک و قلبی به اندازه یک دریا که تمام مصیبت های تاریخ سینمای ایران را عین سیخ های داغ بر قلبش فرو کرده اما سکوت نموده است، منظورم اسدالله یکتاست. مردی که همه هنرمندان سینما را می شناخت و می شناسد، آیا این ظلم نیست هنرمند یک کشور سیگار فروشی کند در صورتی که همه مسئولین مملکتی اهل هنر هستند و طرفدار هنرمندان می باشند.

آقای یکتا به جامعه خودش وفادار هست که در ایران ماند و همه تهمت ها و بی مهری ها را به قلبش خرید تا هنرمندانی که ممنوع بازی بودند دلداری بدهد با کمبود تمام امکانات زندگی تاکنون استقامت کرده است. قلبی که خونش از خاطرات هنرمندانی چون زنده یاد محمدعلی فردین پر است و وقتی پای صحبت ایشان بنشینیم مثل این حقیر که به ملاقاتش رفتم از دور وقتی که مجسمه سینمای قبل از انقلاب را دیدم که چقدر با شخصیت بود، اشک هایم سرازیر شد و به یاد هنرمندانی افتادم که در تنهایی دق کردند و آرزوی بزرگشان (بازی کردن) را با خود به ابدیت بردند.

ایشان در وحله اول تعریف کردند که در مجموع قبل از انقلاب و بعد از انقلاب تا کنون 55 فیلم بازی نموده است، ایشان از روز های تنگ دستی گفتند که زنده یاد محمد علی فردین او را تنها نگذاشت و به یاری اش می شتافت. اکثر هنرمند ها ایشان را مورد محبت قرار می دادند وقتی درباره هنرمندان امروزی سوال کردم آهی کشید و گفت: آنها را فقط در ماشین های آخرین سیستم می بینم و من با خودم گفتم هنرمندهای امروز را چه شده و چرا اسدالله یکتا را تنها گذاشتند و آیا جلوی چشمشان را نمی بینند.

فیلم های خوبی که از او دیدم، بهشت دور نیست که با زنده یاد محمدعلی فردین و مرحوم تقی ظهوری و فروزان - فیلم جعفر و گلنار با هنرمندی آغاسی و فروزان – فیلم عروس بیانکا با هنرمندی فروزان و منوچهر وثوق – فیلم قهوه خانه قنبر با هنرمندی منوچهر صادق پور و میری - فیلم کشتی نوح با هنرمندی سهیلا و ایلوش و تمام فیلم های آقای اسدالله یکتا قابل دیدن و پر از خاطرات هستند.

در پایان باید گفت اسدالله یکتا به خاطر عشقی که به سینما داشت در فیلم ها بازی می کرد و اگر برای پول بود امروزه در میدان هفت تیر سیگار فروشی نمی کرد و هنرمندان او را از بالا نگاه نمی کردند که چقدر این بزرگمرد کوچک است، اما مردم کوچه و بازار او را از پایین به بالا می بینند چون وقتی خودش می گوید من ممنون هم وطنانم هستم که با خنده هایم می خندند و با اشک هایم گریه می کنند و دست هایشان پر از مهر و وفاست اما توانایی مالی ندارند که وضعیت مرا عوض کنند و در آخر سخنم بگویم که کو یاری دهنده؟؟؟؟؟